Επάγγελμα: Απατεώνας Γάμου. Το αιώνιο πρόβλημα, και δη του 1949.

Προτελευταίο μέρος από το θρυλικό Νο 4 Φυλλάδιο της Εργατικής Εστίας. Μένουμε σταθερά στο 1949.

Υποσχέσεις γάμων. Καινούργιο φρούτο της εποχής μας; Πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα;

«Τις υποσχέσεις γάμων τις μεταχειρίζονται πολλοί κατά σύστημα για να επιτύχουν τους διάφορους ανήθικους σκοπούς τους. Αυτοί όλοι οι τύποι, που έχουν τέτοιες αρχές, προσπαθούν να προσελκύσουν με το ξεγέλασμα των υποσχέσεων, με το δελεαστικό μέσο του γάμου, κάθε ανύποπτο κορίτσι».

Μα πού έχουμε φτάσει επιτέλους, ως κοινωνία. Παλιότερα είχαμε το περιβόητο «στρίβειν δια του αρραβώνος», τώρα γίνεται το ακριβώς αντίθετο; Απίστευτο.. Δηλαδή οι γυναίκες πέφτουν θύματα.. χωρίς καμία ευθύνη όμως; [ ήρεμα ρωτάω...]

«Αφού τα καταστρέψουν και τους φάνε κι όλες τις οικονομίες, τα βρίζουν και τα δέρνουν, τα εγκαταλείπουν με τον πιο απάνθρωπο και άτιμο τρόπο. Θα μου πείτε, όπως και κάνατε ήδη, ότι όλες αυτές οι γυναίκες είναι άμυαλες; Μπορεί  ναι, και επιπόλαιες και τα ήθελαν και τα έπαθαν, όμως γιατί να καταδικάσουμε έτσι αψυχολόγητα τις γυναίκες αυτές, που πίστεψαν στις ψεύτικες και κακοήθεις υποσχέσεις ασυνείδητων απατεώνων και να μην καταδικάσουμε αμείλικτα τους άνδρες, που εκ προθέσεως παρέσυραν ένα κορίσι στον κακό δρόμο;».

Θα συμφωνήσω απολύτως μαζί σας και σας συγχαίρω για την πλήρως υποστηρικτική σας στάση απέναντι στις γυναίκες. Διότι μπορεί να έχουν περάσει κάποιες δεκάδες χρόνια από την εμφάνιση του φεμινιστικού κινήματος στη χώρα μας {με την κυκλοφορία του περιοδικού «Η Εφημερίς των Κυριών» στις 8 Μαρτίου 1887, εξ ου και γιορτάζουν οι γυναίκες εκείνη τη μέρα}, ωστόσο κακά τα ψέματα, δύσκολα συναντάμε άνδρες που τόσο ξεκάθαρα και ανοιχτά να βλέπουν τα πράγματα από την αντικειμενική σκοπιά.

Κάνοντας μια γενική επισκόπηση σε όλα τα καυτά ζητήματα που θέσαμε, ποιά πιστεύετε ότι είναι η κύρια αιτία για την οποία συμβαίνουν;

«Σε όλον τον κόσμο, κατά τη γνώμη μου, λείπει μια απαραίτητη διαπαιδαγώγηση με μια απλή διαφώτιση, ώστε να προληφθούν όλα αυτά τα κακά. Δυστυχώς όμως καμμία συστηματική εργασία δεν έχει γίνει έως τώρα για την πρόληψη και καταπολέμηση των σπουδαίων αυτών κοινωνικών προβλημάτων».

Τιμωρία θα έπρεπε να υπάρχει, κατά τη γνώμη σας;

«Όλοι αυτοί οι τύποι των απατεώνων γάμου θα έπρεπε αυστηρότατα υπό του νόμου να τιμωρούνται και όχι, όπως συμβαίνει πολλές φορές, να αφήνωνται και να καυχώνται για τα άτιμα κατορθώματά τους».

Και υπάρχουν και ακόμα χειρότερες περιπτώσεις, είμαι σίγουρη...

«Ας αφήσω δε και τους εκ συστήματος αγαπητικούς, που το έχουν ως επάγγελμα να αποζούν κάνοντας τους προστάτες...! στις γυναίκες. Αυτά είναι τα διάφορα κοινωνικά καθάρματα, που δυστυχώς δεν μπορούν να λείψουν από μια κοινωνία, αν κι έχω την γνώμη πως θα μπορούσαν να μετριασθούν με αυστηρότατα μέτρα στοιχειώδους κοινωνικής αμύνης».

«Στοιχειώδης κοινωνική άμυνα». Εξαιρετική προσέγγιση. Τίνι τρόπω;

«Το κάθε κορίτσι και ο κάθε νέος που βγαίνουν στον επικίνδυνο δρόμο της ζωής θα έπρεπε με μια απλή διδασκαλία, με απλά διαφωτιστικά φυλλάδια [καλή ώρα]  να μαθαίνουν όλες αυτές τις επικίνδυνες για το βίο τους παγίδες, που είναι στημένες όχι για την ηθική τους καταστροφή, αλλά φέρνουν και πολλές άλλες φρικτές συνέπειες».

Τι συνιστάτε στους εργάτες, κατ’ αρχήν; Διότι πρέπει να τα ξεχωρίζουμε τα πράγματα.

«Συνιστούμε θερμά σε όλους τους νέους εργάτες να προσέχουν, ώστε να μην αδικούν τα κορίτσια γιατί κι αυτοί οι ίδιοι μπορεί να έχουν αδελφές».

Και στις νέες εργάτριες;

«Να φυλάγωνται από άσχημα μπλεξίματα και να δυσπιστούν στις ελκυστικές προτάσεις».

Ο έρωτας όμως, νικιέται εύκολα, γιατρέ μου; Ακόμα κι αν είσαι ένας απλός εργάτης;

«Ο έρωτας είναι γλυκός και ελκυστικός και συμβαίνει, όταν είναι κανείς ερωτευμένος και η καρδιά διευθύνει το νου, να παραλογίζεται και να λαθεύει. Για αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ιδίως στις μεγάλες ερωτικές στιγμές, και χαλινός στον έρωτα».

Μιας και αναφερθήκαμε παραπάνω στο περιβόητο «στρίβειν δια του αρραβώνος», θα μας πείτε μερικές παρατηρήσεις και για αυτό το διαχρονικό πρόβλημα;

«Υπάρχουν άνδρες που κατά σύστημα αρραβωνιάζονται χωρίς ποτέ τους να παντρεύωνται, για να εκμεταλλεύωνται τις γυναίκες πάνω στην αισθηματική τους ζωής. Και αφού τις γλεντήσουν και τις χορτάσουν, με μια οιαδήποτε πρόφαση τις εγκαταλείπουν. Συχνά μάλιστα τις αφήνουν έγκυες και με κανένα παιδί».

Πόσο απαράδεκτο.... και σίγουρα όλο αυτό βασίζεται στην ανάγκη της γυναίκας να αποκατασταθεί, no matter what, που θα έλεγε και κάποιος αγγλιστί..

«Ο μόνος πόθος της γυναίκας, μόλις φθάση σε ηλικία γάμου είναι το πώς θα παντρευτή, όχι μόνο για να αποκατασταθή, αλλά και από τον παράλογο φόβο, μήπως μείνει γεροντοκόρη».

Πόσο χαίρομαι που βάλατε το επίθετο «παράλογο» στη λέξη φόβος.

«Βέβαια, διότι δυστυχώς στην κοινωνία εθεωρείτο ταπεινωτικό το να μείνη μια γυναίκα στο ράφι, όπως λέμε. Σήμερα όμως πολλές γυναίκες αξιέπαινα ρίχτηκαν στη δουλειά και κερδίζουν μόνες τους τη ζωή τους, η κοινωνία τις εκτιμά και δε δίνει, όπως άλλοτε, σημασία στον γεροντοκορισμό. Εν τούτοις πολλές ακόμη νέες γυναίκες προσπαθούν με κάθε μέσο να παντρευτούν. Γι’ αυτό κι όταν βρουν τον γαμπρό, τον έχουν σαν κρυφό καμάρι και τον φυλάνε σαν θησαυρό για να μην τους τον πάρουν. Αν όμως τύχει και τον χάσουν, τότε πολλές φορές παθαίνουν ψυχικά, μελαγχολούν και καταντούν στις νευρολογικές κλινικές για να θεραπευθούν».

Άσχημες ιστορίες με άσχημες καταλήξεις.. Ας ελπίσουμε ότι αυτά τα ζητήματα θα έχουν στην κοινωνία του μέλλοντος...

Το βασικό συμπέρασμα-λύση για όλα τα παραπάνω; Φυλλάδια. Για όλα τα θέματα, Φυλλάδια.

Πρωτοπόρος η Εργατική Εστία, τελικά.

 

Σύγχρονος οδηγός Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης [1949]

Το (περιβόητο πια) Νο 4 Φυλλάδιο λοιπόν, ολοκληρώνεται με ένα μικρό υποκεφάλαιο, αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, ξεκινώντας με την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, ακολουθεί η θέση της σύγχρονης γυναίκας, οι ψεύτικες υποσχέσεις στους γάμους και καταλήγει σε ένα θέμα που θα είναι η έκπληξη.

Ας τα πιάσουμε ένα ένα με τη σειρά.

Για να δούμε, από το 1949 έχουν αλλάξει καθόλου τα πράγματα άραγε;...

Να ξεκινήσουμε, κατ’ αρχήν, με το αν χρειάζεται ειδικούς χειρισμούς το θέμα αυτό..

«Το ζήτημα των σχέσεων αγοριών και κοριτσιών και οι γενετήσιες παρορμήσεις πρέπει να υποταχθούν σε κατάλληλη διαπαιδαγώγηση».

Θα προτείνατε  να έμπαινε πιθανώς και ως μάθημα στα σχολεία;

«Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να μην εξάπτομε τη φαντασία των παιδιών και να μη τα σπρώχνουμε έτσι προς τις γενετήσιες επιθυμίες, που μπορεί να φέρουν σημαντικές σωματικές καταστροφές και ψυχικές διαστροφές στον χαρακτήρα».

Αν και αποφύγατε την απάντηση, αυτό που περιγράφετε είναι σχεδόν καταστροφικό! Μπορεί να προκληθεί τέτοια ζημιά; Με τί τρόπους μπορεί να γίνει όλο αυτό;

«Ίσα  με μια ορισμένη ηλικία, που το παιδί δεν μπορεί ακόμη να σκεφτεί και να κρίνη και η φαντασία του οργιάζει, οι απερίσκεπτες εμπρός στα παιδιά συζητήσεις και πράξεις μας, καθώς και το κάθε ανήθικο βιβλίο και περιοδικό με διεγερτικά αναγνώσματα και εικόνες, ο κινηματογράφος, το γραμμόφωνο ή το ραδιόφωνο με τα παθητικά ερωτικά τραγούδια, η γύμνια των θεατρικών επιθεωρήσεων και άλλα, αποτελούν πάρα πολύ καταστροφικές αφορμές για τη σωματική, ηθική και ψυχική υγεία των παιδιών».

Επομένως οι κίνδυνοι παραμονεύουν παντού! Δεν τολμώ να φανταστώ τί θα μπορούσε να γίνει στο μέλλον, σε μια φανταστική κοινωνία που η πρόσβαση σε τέτοια άκρως επικίνδυνα θεάματα θα γίνεται με το πάτημα ενός κουμπιού! Επιστημονική φαντασία θα μου πείτε...

Τί μπορούν να κάνουν οι γονείς, ή μάλλον τι οφείλουν να κάνουν, προκειμένου να σώσουν τα παιδιά τους από το χείλος της καταστροφής;

«Σε πολλές κατοικίες, ακόμη και πλουσίων, κοιμούνται μαζί στο ίδιο δωμάτιο, ανδρόγυνο και παιδιά. Μάλιστα και στις σκηνές του παραθερισμού κοιμούνται στο ίδιο πάτωμα».

ΣΟΚ.

«Εκεί γίνονται τα πάντα. Κι έτσι, πόσο μεγάλος είναι ο ηθικός και ψυχικός κίνδυνος και η επίδραση στην ψυχή των παιδιών..!».

Μα τι λέμε, ανυπολόγιστης αξίας. Οπότε; 

«Είναι απαραίτητο λοιπόν το παιδί να μη κοιμάται στο δωμάτιο των γονέων του, ή όταν η ανάγκη το επιβάλει, να προσέχουν τουλάχιστον οι γονείς να φυλάγωνται. Ακόμα και στο γδύσιμο πρέπει να προσέχουν, γιατί το παιδί από πολύ μικρό νιώθει, αισθάνεται, έχει περιέργεια».

Κάτι άλλο που πρέπει να προσέξουν πάρα πολύ οι γονείς;

«Δεν πρέπει να συζητούν διάφορα ερωτικά πράγματα με την ιδέα, ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι μικρά. Είναι τρομερό και μεγάλο σφάλμα αυτό. Τα παίρνουν ακόμη και τα παίζουν σχεδόν γυμνοί οι γονείς στο κρεβάτι τους, επηρεάζοντας έτσι και εξάπτοντας τη γεννητική σφαίρα των παιδιών, πράγμα που είναι ολέθριο για την ηθική και σωματική υγεία των παιδιών».

Σόδομα και Γόμορρα συμβαίνουν γύρω μας. 1949, σκανδαλώδης εποχή.

Όταν αρχίσουν όμως τα παιδιά να έχουν κάποιες φυσιολογικές και αναμενόμενες απορίες, πώς τα προσεγγίζουμε;

«Όταν αρχίση στα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, κάποια ψυχική ανησυχία σχετική με τις γενετήσιες λειτουργίες, οι γονείς έχουν υποχρέωση να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους και να τους δώσουν τις κατάλληλες συμβουλές και οδηγίες για το σπουδαιότατο αυτό ζήτημα. Την υποχρέωση αυτή των γονέων μπορούν να βοηθήσουν πολύ και ο γιατρός του σπιτιού και ο δάσκαλος, αν μάλιστα είναι οικογενειάρχης».

Αυτούς που δεν έχουν, να μην τους εμπιστευόμαστε και τόσο, προτείνετε.. Ενδιαφέρον.

Πώς εξηγούμε λοιπόν τις διάφορες λειτουργίες του σώματός μας;

«'Οπως μαθαίνουμε στα αγόρια και τα κορίτσια πώς λειτουργούν τα διάφορα όργανα στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως π.χ. το μυαλό, η καρδιά, τα πνευμόνια, το στομάχι, απαράλλακτα έχουμε την υποχρέωση να τους μάθουμε το σκοπό και την λειτουργία των γεννητικών οργάνων και πώς μπορούν να προφυλαχθούν από τις διάφορες αφροδίσιες αρρώστιες».

Η εφηβεία όμως είναι η πλέον δύσκολη ηλικία.. διαχρονικά φαντάζομαι.. Εκεί χρειάζονται ιδιαίτεροι χειρισμοί, σωστά;

«Μεγαλύτερη προσοχή χρειάζεται στην κρίσιμη καμπή της ηλικίας του παιδιού, που παρουσιάζεται στα κορίτσια ανάμεσα στο 12 και 17ο έτος και στα αγόρια στο 15ο και 17ο έτος. Γιατί τότε ακριβώς η φύση δίνει τον οργασμό για την αναπαραγωγή».

Δύσκολα τα πράγματα.. με διάφορα παρατράγουδα, να φανταστώ..

«Τότε παρουσιάζεται και η κακή συνήθεια του αυνανισμού με διάφορες κακές συνέπειες για τους νέους και τις νέες. Και τότε ακριβώς οι γονείς πρέπει να προσέχουν ακόμα περισσότερο τα παδιά τους ημέρα και νύχτα, χωρίς να γίνωνται αντιληπτοί από αυτά».

Δηλαδή; Να μεταμφιέζονται και να κάνουν εφόδους στα δωμάτια ψάχνοντας για «παράνομο και ύποπτο υλικό»; (γελά ο επιστήμων)

«Να φροντίσουν να στρέψουν την προσοχή, το ενδιαφέρον και την επίδοση των παιδιών σε παιχνίδια και σε γυμνάσματα στο ύπαιθρο και σε εκδρομές και όχι παράλογα να τα μαλώνουν και να τα δέρνουν».

Η βία μόνο κακό προκαλεί, τελικά, σε όλα τα επίπεδα.

Ολοκληρώνοντας αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο, τί συμβουλές δίνετε στους γεμάτους αγωνίες γονείς, σε μια τόσο δύσκολη εποχή;

«Είναι λεπτό το ζήτημα και δύσκολο για τους γονείς να επιτηρούν τα παιδιά τους και να τους δίνουν τις σχετικές συμβουλές και νουθεσίες, είναι όμως απαραίτητο. Να τους μιλούν με στοργή και με απλότητα, σαν να πρόκειται για το πιο συνηθισμένο πράγμα. Να τους φέρνωνται στο ζήτημα αυτό σαν φίλοι».

Κρατώ την τελευταία λέξη-κλειδί:  φίλοι.

Μια τελευταία τοποθέτησή σας, πριν κλείσουμε το δεύτερο μέρος και πάμε στο επόμενο: για την θέση της σύγχρονης γυναίκας στην κοινωνία μας. Είμαστε στο 1949 πλέον, έχουν δει πολλά τα μάτια μας.

«Η σύγχρονη γυναίκα, με το να εργάζεται, απέκτησε την ελευθερία της. Θα έπρεπε όμως να είναι πολύ προσεκτική στον κοινωνικό της βίο, στις σχέσεις της, γιατί χίλιοι κίνδυνοι σε κάθε της βήμα παραμονεύουν».

Αρχίζω και τρομάζω. Πείτε μας λίγο πιο αναλυτικά.

«Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει η γυναίκα να μην πιστεύει εύκολα στις υποσχέσεις που της δίνει ο άνδρας».

Μόλις δώσατε την υπέρτατη συμβουλή. Θα γραφεί στον Χρυσό Οδηγό για τις σχέσεις. 

«Είναι απαραίτητο να κρατήση κάποια θετική απόσταση απ’ αυτόν».

Θετική απόσταση. Καταπληκτική ισορροπία.

Από τους νέους τί θα ζητούσατε;

«Από τους νέους θα ζητούσα ανωτερότητα και περισσότερο σεβασμό προς τις ηθικές υποχρεώσεις, που πρέπει να ρυθμίζουν τις σχέσεις ανδρός και γυναικός. Βέβαια τα ήθη και τα έθιμα των λαών μεταβάλλονται, ανάλογα με τις εποχές. Δεν πρέπει όμως να ξεπερνούν μερικά όρια, που ώρισαν οι αιώνες και σέβεται η κοινωνία».

Φυσικά, μην τα ισοπεδώσουμε κι όλα.

Και έτσι κλείνουμε αυτό το καυτό κεφάλαιο, και επανερχόμαστε με μια μάστιγα: τις ψεύτικες υποσχέσεις στους γάμους.

Μα πόσες πολύτιμες συμβουλές μπορούν να κρύβονται σε 16 σελίδες 10Χ14;..

Μείνετε συντονισμένοι.

«περί γάμων και άλλων δαιμόνων», σύγχρονος οδηγός [1949]

 Το υπ’ αριθμόν 4 της Σειράς των Φυλλαδίων της Εργατικής Εστίας, με ημερομηνία έκδοσης 1949 πλέον, ασχολείται με τον γάμο και την οικογένεια, έχει τίτλο «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ», και υπότιτλο (με κεφαλαία επίσης, σε μικρότερες στιγμές) «Σχέσεις ανδρών και γυναικών».

Καυτό θέμα, αναμφισβήτητα, για αυτό και δεν θα μπορούσα να μην υποκύψω στον πειρασμό για άλλη μια φανταστική συνέντευξη, μετά την πρώτη το 1948. Άλλωστε ο συγγραφέας είναι ο ίδιος, γνωριζόμαστε ήδη ένα χρόνο, σημαντικό πλεονέκτημα.

Πολύ χαίρομαι που ξανασυναντιόμαστε, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, λοιπόν. 1949 αισίως. Τί χρονιά..!

Το θέμα που θίγετε στο νέο φυλλάδιο είναι πολύ κομβικό. Γάμος,  οικογένεια, σχέσεις ανδρών και γυναικών. «Καυτή πατάτα»  που θα έλεγε κι ένας δημοσιογράφος το 2016 π.χ. 

Καταρχήν, θα ήθελα να ξεκινήσουμε με το ποιές είναι οι σημαντικές προϋποθέσεις για έναν σωστό γάμο.

«Πρέπει να γίνη συνειδητό και στον νέο και στη νέα, που πρόκειται να παντρευτούν, πόση μεγάλη σημασία έχει η σωματική και ψυχική υγεία στο γάμο. Τα χρηματικά και άλλα συμφέροντα πρέπει να μείνουν κατά μέρος, όταν η υγεία δεν επιτρέπει έναν γάμο».

Μα, αυτό που λέτε είναι σχεδόν σκανδαλώδες. Δηλαδή, λίγο πιο σαφής;

«Προίκες, κοινωνικές θέσεις και άλλες συμφεροντολογικές επιδιώξεις πρέπει να φροντιστούν μετά την υγεία. Γιατί, αν η υγεία δεν λογαριασθή καθόλου και γίνει ένας ανθυγιεινός γάμος, τότε όλοι θα είναι εγκληματίες, όσοι ανακατεύθηκαν σε αυτόν, γονείς, συγγενείς και προξενευτάδες, μαζί με το ανδρόγυνο. Και οι πρώτοι υπεύθυνοι σε ανάρμοστο γάμο είναι οι γονείς και κάθε άλλος, που σπρώχνει δύο ανθρώπους να παντρευτούν, κυττάζοντας μόνο κάθε άλλο συμφέρον και περιφρονώντας την υγεία. Γιατί αυτοί πρέπει να έχουν περισσότερη πείρα από τους νέους».

Πολύ σωστό. Κάτι άλλο. Επειδή η εποχή που ζούμε δυστυχώς χαρακτηρίζεται από σοβαρές αρρώστιες, τί ρόλο παίζουν ή δεν παίζουν αυτές στην απόφαση ενός γάμου;

«Ο λαός πρέπει να βάλη καλά στο νου του, πως η σύφιλη και η φθίση είναι δύο αρρώστιες, που με τις σύγχρονες μάλιστα προόδους της επιστήμης, γιατρεύονται. Κι όποιος παθαίνει, πρέπει να μην ντρέπεται και να μη φοβάται, να μην έχει μεσαιωνικές και βάρβαρες αντιλήψεις, παρά να πάη αμέσως στον γιατρό, για να θεραπευτή. Το να πάρει ένας άνθρωπος την σύφιλη δεν είναι ντροπή, αλλά όταν την μεταδίδει, γίνεται εγκληματίας. Δεν πρέπει εκείνος που, όταν έπαθε την σύφιλη, να φαντάζεται πως έκαμε καμία ατιμία. Απλούστατα είναι ατύχημα, που ασφαλώς, με μια συστηματική και συγχρονισμένη θεραπεία, γιατρεύεται. Και, όταν γιατρευτή, μπορεί τότε να παντρευτή, με την άδεια του γιατρού, και να κάνη παιδιά».

Αυτό που λέτε, θα μπορούσε και στο μέλλον να αποδειχθεί πολύ σοφή στάση ζωής. Διότι, κακά τα ψέματα, όσο κι αν η επιστήμη κάνει θαύματα, δυστυχώς αρρώστιες πάντα θα ταλαιπωρούν τους ανθρώπους. Η σωστή στάση ζωής απέναντι σε αυτές είναι αυτό που θα τις κάνει ανώδυνες ή θανατηφόρες. Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι το 2020 π.χ. σε έναν φανταστικό κόσμο που μέχρι και ιπτάμενα αυτοκίνητα θα υπάρχουν, δεν θα υπάρξει ένας φονικός ιός, ικανός να σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη; Ακούγεται ίσως υπερβολικό, αλλά ποτέ δεν ξέρουμε..

Πώς παίρνει κάποιος την απόφαση να παντρευτεί; 

«Εκείνοι που αποφασίζουν να παντρευτούν και να δημιουργήσουν οικογένεια, πρέπει πρώτα απ’ όλα να σκεφθούν σοβαρά και να ενεργήσουν με την πιο μεγάλη περίσκεψη και να λάβουν υπ’ όψιν τους, ότι με τον γάμο αναλαμβάνει ο καθένας τους στον κύκλο του μεγάλες υποχρεώσεις. Και, αφού ξεχάσουν όλες τις κακές τους συνήθειες, να προσαρμοσθούν προς την πραγματικότητα της νέας τους ζωής και να συνδεθούν ψυχικά».

Ποιά είναι τα είδη γάμων που συναντάμε γύρω μας;

«Πολλοί παντρεύονται από έρωτα και δεν είναι δυστυχώς σε θέση να σκεφθούν λογικά, γιατί, όταν διοικεί η καρδιά, το μυαλό πάει περίπατο, και η λαχτάρα αυτή του αισθήματος τις περισσότερες φορές δεν διαρκεί πολύ και σε λίγο εξατμίζεται».

Άρα, ο έρως δεν συνιστάται ... μάλιστα.

Άλλο είδος; 

«Αντίθετα προς τον γάμο από έρωτα, πολλές φορές παντρεύονται δύο άνθρωποι χωρίς καν να έχουν γνωρισθή από πριν μεταξύ τους, με προξενιές ή και μόνο με φωτογραφίες. Τότε γίνεται μια αληθινή αγοραπωλησία, που τον σπουδαιότερο ρόλο παίζει η προίκα, χωρίς να δίνεται προσοχή στην υγεία, στον χαρακτήρα και στη νοικοκυρωσύνη, που είναι τα πιο θετικά και μεγάλα κεφάλαια στη ζωή».

Και να φανταστώ ότι υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις;

«Άλλοι και άλλες ντύνονται και ποζάρουν ως πρώτης τάξεως γαμβροί και νύμφες, αυτορεκλαμάρονται ή βάζουν άλλους μεσίτες για να πιάσουν καμία πλούσια νύφη ή γαμβρό. Οι περισσότεροι από αυτούς τους άνδρες είναι χωρίς δουλειά και κατορθώνουν συνήθως να ζουν εις βάρος της γυναίκας τους με την προίκα, που πήραν».

Ανήκουστο.. Μη μου πείτε ότι δεν έχουμε τελειώσει ακόμα;..

«Υπάρχουν πάλι άλλοι άνδρες, που παίρνουν για γυναίκα τους ένα νοικοκυρεμένο και φρόνιμο κορίτσι επάνω στα νιάτα του κι ύστερα από λίγες μέρες, μήνες ή χρόνους φεύγουν ασυλλόγιστα σε μακρινά μέρη και ξανάρχονται έπειτα από πολλά χρόνια ή και την εγκαταλείπουν για πάντα και απάνθρωπα, καμία και με ένα ή και πολλά παιδιά και γίνονται άφαντοι. Είναι γάμοι αυτοί όλοι αυτοί ή αληθινές οικογενειακές τραγωδίες;».

Μα τι λέτε, θα μπορούσε στο μέλλον να γίνει και εκπομπή στην τηλεόραση, με τίτλο «Οικογενειακές Ιστορίες». Πολλή δουλειά για τους καλλιτέχνες του μέλλοντος...

Όμως, δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε και σε τυχόν ευθύνες που έχουν οι γονείς, σωστά;

«Υπάρχουν γονείς που τίποτε άλλο δεν ονειρεύονται για την κόρη τους ή τον γιό τους από το να επιτύχουν και να αποκτήσουν έναν πλούσιο γαμπρό ή μια πολύφερνη νύμφη και αδιαφορούν τελείως για άλλα τυχόν ελαττώματα».

Τα χρήματα, το οικονομικό status, που θα έλεγε και ένας οικονομολόγος του μέλλοντος, τί ρόλο παίζει;

«Ποτέ μου δεν πίστεψα πως μόνο το χρήματα δίνει την ευτυχία και την χαρά της ζωής στον άνθρωπο. Δεν έχω βέβαια αντίρρηση ότι είναι ένας από τους ουσιώδεις παράγοντες για την πάλη και την ευημερία της ζωής. Αλλά ασφαλώς δεν πρέπει να δίνουμε αποκλειστικά σ’ αυτό όλη μας την προσοχή και να κάνουμε τον γάμο είδος εμπορίου».

Ανεξαρτήτως της όποιας οικονομικής κατάστασης της άλλης οικογένειας;

«Υπάρχουν γονείς πλούσιοι, που, αν η κόρη τους έτυχε να αγαπήσει έναν νέο επιστήμονα ή οποιοδήποτε επαγγελματία, που δεν έχει ακόμη κάμει τη σταδιοδρομία του και είναι πτωχός, είναι όμως καθ’ όλα τα όλα τα άλλα αξιώτατος νέος, αρνούνται να τον κάνουν γαμπρό τους, επιμένοντας, πως πρέπει να έχη και περιουσία ανάλογη με την προίκα της κόρης τους».

Πλήρης απαξίωση του καλού χαρακτήρα και της γνώσης. Συμβαίνει και το αντίθετο;

«Ή αντίθετα, ζητούν για τον γιο τους νύφη με προίκα πολλή, χωρίς να προσέξουν το παρελθόν ηθικόν της ή την υγεία της. Και πολλές φορές αυτοί οι γονείς πετυχαίνουν αυτό που θέλουν, αλλά και με δυσάρεστες συνέπειες. Άλλοι πάλι γονείς, νεόπλουτοι, γυρεύουν να δώσουν στα παιδιά τους σύζυγο από μεγάλο τζάκι και σόι κι έτσι να υψωθούν δήθεν κοινωνικά, χωρίς να προσέχουν και την υγεία, τον χαρακτήρα και την ικανότητα στη δουλειά του γαμπρού που θα πάρουν».

Το θέμα του νεόπλουτου Έλληνα, πιστεύω ότι θα είναι γίνει και πιο έντονο στο μέλλον.

Διαφορά ηλικίας ανάμεσα στο ζευγάρι. Ως ψυχίατρος, θα έχουν δει τα μάτια σας...

«Μήπως μπόρεσα ποτέ να νιώσω τους άνδρες εκείνους, που ασυλλόγιστα παίρνουν ως σύζυγο γυναίκες μικρές στην ηλικία, που ο καθένας, βλέποντάς τες δίπλα τους τις περνά για κόρες τους ή και για εγγονές τους ακόμα; Σε τέτοιους γάμους η ζωή στον άνδρα δύει, στην γυναίκα ανατέλλει».

Καταπληκτική φράση, την κρατώ. Η ζωή της γυναίκας πώς είναι μέσα σε έναν τέτοιο γάμο;

«Ποιά ψυχική συνεννόηση μπορεί να υπάρξει στην περίσταση αυτή; Ασφαλώς ο σύζυγος θα ζηλέψη την γυναίκα του, θα την περιορίζη, θα την κλειδώνη, θα της κάνει τον βίο αβίωτο, ώσπου τέλος την τρελαίνει. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε ανδρόγυνα της ίδιας ηλικίας, βέβαια».

Βία μέσα στον γάμο. Υπάρχει και θα υπάρχει, δυστυχώς; ...

«Τι να πω για τους άνδρες εκείνους που θεωρούν και μεταχειρίζονται τις γυναίκες τους σαν πραγματικές σκλάβες, τους φέρονται βάναυσα και τις κτυπούν αλύπητα και που, όπως σε πολλά χωριά, αγαπούν περισσότερο την φοράδα τους απ’ αυτήν».

Παιδιά και γάμος. Τί συμβαίνει όταν υπάρχουν αλλά και όταν δεν υπάρχουν;

«Υπάρχουν και πρόσωπα που, άμα παντρευτούν και δεν κάνουν παιδιά, το αισθάνονται πραγματικό μαράζι και μπορούμε να πούμε ότι υποφέρουν και ζηλεύουν αυτούς που έχουν παιδιά. Αλλά και αυτοί πάλι που έχουν, με τους σύγχρονους μάλιστα καημούς των παιδιών, ζηλεύουν αυτούς που δεν έχουν».

Δεν τολμώ να φανταστώ τί είδους άλλους μελλοντικούς καημούς θα έχουν οι γονείς του επόμενου αιώνα...

Το πιο σωστό ποιό είναι, γιατρέ μου; Να θέλουμε ή να μη θέλουμε παιδιά;

«Το φρονιμότερο όλων είναι βέβαια να έχη κανείς παιδιά, γιατί αυτά αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην οικογενειακή ζωή. Άλλωστε αυτός είναι κι ο σκοπός του γάμου, να δημιουργήση κανείς οικογένεια, όχι όμως και με τον αποκλειστικό σκοπό μόνο για την απόκτησι του περίφημου διαδόχου».

Δηλαδή, μας λέτε να μην δακτυλοδείχνουμε ή λιθοβολούμε τα άτεκνα ζευγάρια. Πολύ avant garde, που θα έλεγε και κάποιος το 1970 π.χ.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέχουν οι γυναίκες στο θέμα της τεκνοποίησης;

«Η γυναίκα πρέπει να αποφεύγει τις συχνές γέννες. Γιατί, όταν κάνει το ένα παιδί επάνω στο άλλο, εξαντλείται και πεθαίνει. Έπειτα υπάρχει κι άλλος ένας λόγος, πως με τις συχνές γέννες τα παιδιά που θα γεννηθούν, είναι αδύνατα και καχεκτικά. Μια γυναίκα κανονικά πρέπει να αφήση να περάσουν τρία χρόνια μέχρι να ξαναγεννήση».

Ας μιλήσουμε για ένα τεράστιο ζήτημα στις σχέσεις των ανδρογύνων, αυτό της ζήλειας. Τί ρόλο παίζει και πιστεύετε ότι συνήθως συνδέεται με την απιστία;

«Υπάρχουν ανδρόγυνα που η ζηλοτυπία τους φθάνει στο βαθμό του πάθους. Εκείνος που ζηλεύει τη γυναίκα του ή και το αντίθετο, και που φαντάζονται κι οι δύο πράγματα που δεν υπάρχουν, δημιουργούν αναίτιες σκηνές».

Αν όμως υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν απιστία; Εκεί τί κάνουμε;

«Άμα βέβαια υπάρχουν πραγματικές συζυγικές απιστίες και ο ένας από τους δύο έχει τον φίλο ή τη φιλενάδα του, τότε υπάρχει απλούστατα η πιστοποίησις της αληθινής και πραγματικής απιστίας, οπότε, αν πραγματικά ο απατώμενος αγαπά με πάθος, ή και χωρίς αυτό, αναπτύσσεται μέσα του το συναίσθημα της εκδικήσεως με οποιοδήποτε μέσο, ακόμα και τον φόνο».

Πώς αντιμετωπίζεται η απιστία;

«Όταν κανείς ευρεθή σε μια τέτοια κατάσταση, το καλύτερο που έχει ο καθένας να κάνη είναι να οπλισθή με την απαιτούμενη ψυχραιμία και υπομονή και να λύση το ζήτημα αυτό της τιμής χωρίς εκδικήσεις».

Τί δεν πρέπει να υπάρχει σε κανένα σπίτι, θέλω να μου πείτε.

«Επειδή ανάμεσα στη ζωή, στους χαρακτήρες και στο περιβάλλον υπάρχουν αναμφισβήτητα, μπορούμε να πούμε, σατανικές στιγμές και κανένας μας δεν ξέρει ποτέ τί μπορεί να κάνη, πάνω στα νεύρα του, γι’ αυτό και σε κανένα σπίτι δεν πρέπει να υπάρχη περίστροφο και κανείς να μην οπλοφορή. Γιατί μπορεί να κάμη τον φόνο, αν πάνω σε μία δίκαια, ας πούμε, αγανάκτηση έχει το όπλο πρόχειρο, είτε ο άνδρας είτε η γυναίκα [γιατί τελευταία κι η γυναίκα έμαθε κι αυτή να τραβά πιστολιές -  αν και το συνηθέστερο μέσο εκδικήσεως στη γυναίκα είναι το βιτριόλι].

Πολύ σημαντικές παρατηρήσεις κι οι δυο. Ειδικά η χρήση αυτού του δολοφονικού στοιχείου μάλλον θα παραμείνει διαχρονικά το πιο κλασικό όπλο γυναικείας εκδίκησης. Και ίσως στο μέλλον όσο πιο εύκολα θα μπορεί να το προμηθευτεί κάποιος, τόσο το χειρότερο.

Μουρμούρα και γκρίνια. Αυτές οι μάστιγες. Μιλήστε μας λίγο για αυτά τα δύο.

«Τι τα θέλετε. Δεν υπάρχει χειρότερο από την γκρίνια στα ανδρόγυνα. Γι’ αυτό πρέπει να προσπαθούμε να λείπουν από τη μέση οι γκρίνιες και να μη δημιουργούνται, γιατί καμία φορά τις προκαλούμε χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος».

Πολλές φορές και από το τίποτα, σωστά;

«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ευχαριστημένοι ό,τι κι αν τους κάνετε. Αυτοί είναι οι κύριοι γκρινιάρηδες και παραξενόπουλοι της ζωής σ’ ένα βαθμό απίστευτο».

«Παραξενόπουλοι», τι καταπλητική λέξη, σας την κλέβω.

Υπάρχουν κατάλληλες και ακατάλληλες στιγμές για γκρίνια και μουρμούρα;

«Το χειρότερο είναι ότι επιλέγουν και τις πιο ακατάλληλες ώρες, ας πούμε πάνω στο φαγητό, για να αραδιάσουν τις παρατηρήσεις τους για το κάθε πράγμα, καθώς και τα παράπονά τους. Πάρτε πολλές γυναίκες που αψυχολόγητα την ώρα που κάθονται οι σύζυγοί τους στο τραπέζι να φάνε, ενώ γυρίζουν κουρασμένοι από την δουλειά τους, αρχίζουν ένα πραγματικό μουρμούρισμα».

Και αυτό γιατί συμβαίνει, λέτε;

«Το κάνουν για να μη χάσουν την ώρα και την ευκαιρία επάνω στην ώρα του φαγητού, με τις ενοχλητικώτατες αφηγήσεις του νοικοκυριού, τις αταξίες των παιδιών, τους διάφορους λογαριασμούς, και στο τέλος με όλες τις μεταξύ τους διαφορές και υποθέσεις τους».

Μάλιστα. Άρα, καταλήγοντας αναφορικά με τον γάμο, ποιό θα λέγαμε ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας;

«Βλέπετε, δυστυχώς, όλοι μας δεν αναγνωρίζουμε τα ελαττώματά μας και γι’ αυτό κατακρίνουμε συχνότατα διάφορα πράγματα στις συζητήσεις μας, ενώ πρώτα από όλα θα έπρεπε να διορθώσουμε τους εαυτούς μας. Τουλάχιστον, ας φροντίζουμε πώς θα μπορέσουμε να έχουμε, όσο το δυνατόν, ολιγώτερα ελαττώματα και ας προσπαθήσουμε να φέρουμε τη νέα γενιά σε μια ανώτερη ηθική και πνευματική κατανόηση, ώστε να δημιουργήσουμε γερά φυτώρια με ισχυρούς και ιδανικούς χαρακτήρες. Κάθε γενιά που περνά πρέπει να την διαδέχεται η άλλη γενιά με μια ανώτερη πνευματική και ηθική δύναμη, με ανώτερες σκέψεις και επιδιώξεις».

Και κάπως έτσι έκλεισε το θέμα του γάμου, αφήνοντας για την επόμενη φορά το απολύτως διαχρονικό επίσης θέμα:  Σχέσεις ανδρών και γυναικών.

Stay tuned.